O próximo 1 de agosto será a protagonista da segunda velada do ciclo Noites Méndez-Rojo 2025, na adega da Vía Romana
Por Mateo L. Veiga
Marilia Monzón naceu o 2 de xuño de 2000 en Gáldar, Gran Canaria. Desde moi pequena comezou a formarse en canto e piano, e con só 16 anos gañou un concurso musical na súa localidade natal. Alcanzou recoñecemento nacional tras participar en Operación Triunfo 2018, onde interpretou cancións como Pel Canela, Ata a raíz e Alfonsina e o mar, sendo expulsada na gala nove. Despois do programa, Marilia tomouse un tempo para reflexionar e atopar a súa propia voz artística, afastándose do ritmo acelerado da industria para construír unha identidade musical sólida. En 2019 lanzou o seu primeiro sinxelo, Algarabía, ao que seguiron varios traballos como os EPs Trazando Roteiros (2020), A Tristeza Alternativa (2021) e A Realidade. O seu primeiro álbum, Prenderei unha velita, publicouse o 17 de novembro de 2023 baixo o selo Esmerarte. Producido por Juanma Latorre (de Vetusta Morla) e masterizado por Nacho Sotelo, este disco marca unha proposta madura de pop-folk con influencias canarias e latinoamericanas. Grazas a este traballo, Marilia ofreceu máis de 50 concertos en España e América Latina, participando en festivais como PortAmérica, O Son do Camiño, Boreal ou Pireneos Sur. Ademais, foi seleccionada por Sounds From Spain para representar á música española na Feira Internacional de Música de Guadalaxara 2024 e foi nomeada Artista Destacada por Apple Music. En 2025 estreou Auga Bendita, un single producido en México polo equipo 3KMKZ, no que profunda no misticismo e a sensibilidade da música latinoamericana sen perder a súa esencia canaria. Tamén presentou Acórdache de min, outro adianto dunha etapa artística rica en fusión cultural e emocional. Ademais, o próximo 1 de agosto será a protagonista da segunda velada do ciclo Noites Méndez-Rojo 2025, na adega da Vía Romana.
P: Quen é Marilia Monzón? Como te definirías como artista?
R: Marilia Monzón é unha rapaza moi nova das Canarias que, dende moi pequena, xa tiña a música moi presente na súa vida. De feito, con só tres anos xa ía a clases de canto, e a que foi a miña profesora daquela recomendoulle á miña nai que me sacase, porque a música relaxábame tanto que me quedaba durmida (risas). O canto sempre estivo moi presente en min, na casa, e nos últimos anos converteuse en algo máis profesional, máis bonito. Para min, a música tamén é parte da miña terapia, é a miña maneira de expresar o que levo dentro e non me atrevo a dicir falando. Ademais, agora mesmo sigo inmersa na xira do meu primeiro disco, Prenderé una velita, intentando manter sempre presentes as miñas raíces canarias, a vida e todo o que este tempo me foi dando. Estou moi agradecida de poder levar a miña música a diferentes lugares, de compartir as miñas historias con distintas persoas e ver como cada unha delas, que para min teñen un significado concreto, para os demais poden significar cousas distintas.
P: Prenderé una velita é un canto á liberdade de ser un mesmo, unha homenaxe aos recordos do pasado e un camiño con curvas cara á reconciliación persoal. Ata que punto estamos enfrontados co que nos fai ser quen somos, e onde se atopa ese equilibrio? Axudoute a música a atopalo?
R: A música é o meu punto de partida, o lugar ao que volver para reconciliarse cun mesmo, para coñecerse de novo ou non perderse. As cancións, as miñas historias, o que transmito nelas, ao final son autobiográficas, aínda que a xente poida levalas a outros terreos. Pero a música sempre me axuda a buscar esa esencia, e é fermoso atopala a través das cancións.
P: Ata que punto resulta complicado sintetizar un proceso tan persoal en 10 cancións? Cres que se converteu nun reflexo fiel?
R: Neste disco puxen moito empeño en que fose un reflexo fiel de min mesma, tanto como persoa como artista.
Pasei moito tempo afondando niso, e ata que non estiven tranquila e me vin ben reflectida nestas cancións, non quixen dar un paso en falso. Tomei o tempo necesario para conseguilo. Brindóuselle paciencia e calma ao proceso, a pesar deste mundo tolo no que vivimos, marcado por un ritmo frenético.
Dalgunha maneira, quixen esquecerme das autoestradas e camiñar por sendeiros de terra, atopar as pedras necesarias para coller impulso ou para tropezar e volver levantarme.
Este proxecto foi todo un aprendizaxe, e nun mundo no que todo vai tan rápido e o eterno convértese en efémero, agradezo moito esa paciencia e esa calma. Á música, e ao arte en xeral, non hai que darlle un consumo rápido, senón coidar os seus procesos como o puchero dunha avoa, que está horas ao lume.
P: No disco cultivas un eclecticismo forxado no pop folk e na influencia da música latinoamericana. Que papel xoga o elemento latino na construción do concepto do disco?
R: Como canaria, Canarias bebe moito dos patróns rítmicos do folclore latinoamericano. Cando viaxo a México, pásame moito que estou nun lugar escoitando música popular dalgunha zona e decátome de que hai moitas cousas —as letras, a sonoridade dos instrumentos ou as formas de transmitir— que se asemellan ao que eu escoitei na miña terra dende pequena.
Penso que se entrelazan moitas pontes entre unha terra e outra, a pesar da distancia, pero a nivel de influencia e de xeito de ser, non estamos tan lonxe. A música latina sempre estivo presente na miña vida: na casa sempre se escoitou a artistas como Mercedes Sosa, Los Panchos, Atahualpa Yupanqui, Natalia Lafourcade, Jorge Drexler… É algo que maméi dende pequena e que, dalgunha maneira, quedou herdado en min. É marabilloso ver como a música traspasa fronteiras e non hai diferenzas, como os lugares se poden unir a través da música e da súa sonoridade.
P: A profesionalización dunha paixón como a música leva consigo o risco de perder o bonito desa paixón?
R: Creo que non. Intento atopar a maneira de que ambas partes estean equilibradas. Non quero esquecer que a música é a miña paixón, o que me move, o que me mantén activa e buscando novas ideas, algo que nunca me cansa. É marabilloso que a miña paixón se convertese no meu traballo e que, grazas ao público e a un equipo que me apoia, poida dedicarme a isto. Síntome moi agradecida, moi afortunada. É toda unha sorte poder dedicarse ao que realmente che gusta.
P: Para rematar, cóntanos sobre os teus proxectos futuros.
R: Agora mesmo estou inmersa nesta xira, que nos permite levar as cancións a guitarra e voz, un formato máis próximo e íntimo para conectar co público. E con todo o novo que fomos gravando en México, estamos preparando esta nova etapa latina que vén, así que teño moitas ganas de poder gozala moi pronto.•
Cargando ...
