A estrea de “Rondallas” confirmou os prognósticos: o novo traballo de Daniel Sánchez Arévalo converteuse nun fenómeno de taquilla en Galicia, cunha resposta iva e calorosa dos espectadores. A película sitúase nun pobo costeiro galego que, despois dunha traxedia no mar, trata de recompor a vida comunitaria arredor da súa rondalla, un relato que apela á memoria colectiva e á música como bálsamo social.
Rodada nas Rías Baixas , a película emprega as paisaxes mariñeiras como personaxe máis, reforzando a ligazón coa tradición destas agrupacións musicais que xuntan xeracións distintas nun mesmo proxecto. O director explicou que a inspiración naceu ao asistir a ensaios de rondallas e quedar prendado desa “sensación de comunidade” que se respira nun colectivo que canta, toca e desfila unindo idades e barrios.
O éxito de público ten explicación no encaixe entre temática e territorio: en moitas vilas galegas, as rondallas seguen a funcionar como espazos de pertenza, disciplina musical e convivencia, algo que a película pon en primeiro plano con ton emotivo e luminoso. Críticas e reportaxes salientan esa reivindicación da colectividade en tempos de polarización, e o público respondeu con aplausos prolongados e boas valoracións nas primeiras xornadas en carteleira. O elenco galego —con nomes como Javier Gutiérrez e María Vázquez, entre outros— contribúe á verosimilitude e á proximidade cultural do relato, mentres a posta en escena alterna humor, emoción e números musicais que rescatan repertorios populares sen renunciar a unha mirada contemporánea. A combinación de produto local e ambición industrial axudou a converter “Rondallas” no título de conversa nestas datas. En síntese, “Rondallas” non só enche salas: tamén reactiva o debate sobre o valor cultural das rondallas como sinal de identidade, escola de vida e escenificación moderna do nós comunitario. Un éxito que, pola súa lectura emocional e territorial, semella ter aínda percorrido, máis alá das primeiras semanas de exhibición.
Cargando ...
