Cantautor fundamental do panorama nacional, Quique González explora a sensibilidade expresiva da canción e fálanos da súa relación co escenario
As cancións son sementes que agroman en flores emocionais moi variadas, diálogos entre o compositor e o oínte a través dun espello honesto da alma. Unha boa canción defínese pola súa capacidade para cumprir o seu propósito radical: espertar a sensibilidade latente, converter o sentimento nun destello sincero e catártico dun mesmo. Tivemos a oportunidade de entrevistar a Quique González, un cantautor e compositor español considerado unha das voces máis destacadas do rock de autor no panorama musical estatal. Comezou a súa traxectoria musical nos anos noventa e en 1998 publicou o seu primeiro disco, Personal, iniciando unha carreira marcada por letras intimistas, forte personalidade narrativa e influencias do rock americano, o folk e o pop. Conta cunha discografía extensa na que destacan álbums como «Salitre 48», «Pájaros mojados» ou «Ajuste de cuentas».
P: Quen é Quique González? Como te definirías como músico?
R: Son un músico que leva desde os 17 anos subindo a un escenario, facendo cancións, e ao que lle segue importando o oficio. Son un loitador nisto, segue aportándome moito na miña vida, e canto profesional e persoalmente. É unha pregunta moi difícil de contestar, pero despois deses 30 anos, son unha persoa que segue namorada da música.
P: “1973”, o teu último álbum, publicado o pasado 3 de outubro, remítenos a multitude de referencias e casuísticas vitais, a unha reflexión contemplativa das situacións, inquedanzas ou inmediacións da vida e do tempo, a través desa lírica cargada de imaxes evocadoras e íntimas, combinada co poder contido da banda. A canción é un refuxio ou unha extensión dun mesmo? As mellores cancións nacen da inspiración espontánea ou da introspección profunda?
R: Pois ten que ver coas dúas cousas, cunha mirada cara a dentro. Intento escribir cancións que me axuden a explicar, a comunicarme e a manter un diálogo coa xente que as escoita. Dentro dun disco ou dun cancioneiro hai cancións que saen case de forma intuitiva, que as escribes porque tes algo dentro que che está preocupando ou conmovendo, e precisas sacalo fóra. No meu caso hai unha ou dúas cancións de cada disco que veñen así, dese tipo de intuición, pero hai outras que teñen máis que ver co pico e pala, con contrastar coas miñas cousas e investigar nos meus sentimentos. Esas inquedanzas fanse carne nunha canción.
P: O consumidor actual está mergullándose na tendencia da explicitación lírica, na evidencia absoluta en letras que xa non suxiren, que xa non acollen unha verdade máis alá dos seus versos e simplemente narran. Estamos volvéndonos escravos desta tendencia? A metáfora ou as imaxes poéticas enriquecen o sentimento de calquera canción?
R: É certo que, como vivimos na cultura da inmediatez, esas cancións explícitas e máis lineais son as que triunfan máis masivamente, pero tampouco sería tan catastrofista. Hai grandes escritores de cancións que seguen tendo unha intención poética e que tamén triunfan masivamente; poría de exemplo ao tristemente desaparecido Robe Iniesta. Cando nos deixou, estaba facendo os mellores discos da súa vida e enchendo grandes auditorios, polo que unha cousa non anula a outra. Segue existindo moita xente cunha linguaxe poética e que non vai directa ao obvio. Hai pouco saíu o último disco de 091, que ten unhas letras incríbles e que todo o mundo está valorando como un dos mellores discos da súa carreira. Sempre haberá xente para a que esa intención e profundidade poética sexan importantes.
P: Esta pregunta lévame a concibir a discografía de calquera artista como un camiño emocional que madura co paso do tempo, de maneira paulatina pero sen pausa, e este último disco trasládanos a unha especie de recompilación experiencial. Se fixeramos unha revisión xeral de todos os teus traballos discográficos, que valoración farías de todos estes anos de carreira? A que propósito responde “1973” dentro da túa traxectoria discográfica e persoal?
R: O meu propósito sempre é o mesmo: tratar de escribir cancións que acompañen a un determinado número de persoas durante un tempo e que as retrotraian a momentos das súas vidas, sexan de celebración, emoción, perda… A miña intención sempre é escribir unha colección de cancións que arroupen, que teñan a capacidade de emocionar. Intentei sempre facer o meu camiño, facer mellores cancións, cantar mellor, tocar mellor, etc. Ás veces estamos máis ou menos inspirados, pero a miña intención sempre é facer o mellor disco da miña vida cada vez que me enfronto a unha colección de cancións novas. Síntome un privilexiado por levar 30 anos realizando o meu oficio dunha forma digna, e síntome coa inmensa sorte de contar cun grupo de seguidores que foron fieis. Nunca tiven un éxito masivo, pero sempre tiven seguidores moi leais e considerablemente numerosos. Entón, poder seguir facendo o meu oficio de forma digna é o maior premio que podo ter, e o meu horizonte é ter a posibilidade de continuar este camiño. Teño compañeiros que non tiveron a mesma sorte; a industria da música é unha trituradora, e eu sigo aí, facendo cancións e saíndo tocar. Esa é a valoración que fago.
P: O próximo 9 de maio tocas en Lugo, no Auditorio «Fuxan os Ventos», unha data que forma parte da xira de presentación do disco. A relación entre a estrada e o músico sempre é especial, perseverante, e acaba converténdose nunha confidencia, pero tamén pode resultar desgastante. Como é a túa relación actual coa estrada? É saudable ou faise máis complicada conforme pasan os anos?
R: Pois mira, nesta xira estamos facendo algúns dos mellores concertos da miña traxectoria. A miña relación co escenario segue sendo tan boa que, para min, o mellor momento da semana son as dúas horas que estou tocando no escenario para xente que vén escoitalas, así que iso mantense intacto. Si que é certo que as viaxes se fan cada vez máis duras. O outro día iamos na furgoneta camiño de Córdoba e había un vento terrible, chovía moitísimo e a furgoneta movíase moito (risas), e aí hai un punto no que pensas que estamos tolos por seguir facendo isto; hai momentos críticos, pero supoño que forma parte disto. A xente que conduce un camión cinco días á semana tamén ten estas preocupacións, están xogando a vida na estrada e seguro que pensan se paga a pena ou non. Para min paga a pena: compénsame estar viaxando continuamente polo feito de vivir esas dúas horas cantando e soltando as miñas cousas, facelo cunha banda fantástica como a que teño e cun equipo incrible de persoas, a nivel humano e profesional. Oxalá me siga compensando.•
Cargando ...
