Escribir esta crónica é especialmente complicado para min, por dous motivos, un é estritamente circunstancial, por motivos de peche de rotativa, temos que pechar este número de EnComún antes de que se celebre o primeiro partido do playoff de ascenso ante o Portonovo en Monforte, aínda cando se publicará o luns, e por tanto o lector xa coñecerá o resultado dese partido. Segundo polo meu vínculo sentimental co Club Lemos. Hai que ter en conta a miña idade, teño 59 anos, e que desde que teño uso de razón fun a ver partidos do Lemos, cando os meus pais me levaban ao vetusto Luís Bodegas a ver os colosais duelos ante equipos da talla do Deportivo da Coruña, Bilbao At. Baracaldo, Avilés, Cultural Leonesa, Racing de Ferrol, Pontevedra, ou os de máxima rivalidade con Ponferradina ou o Ourense. Non se canto a miña memoria traizóame, pero naqueles partidos, había moitísimo público, a tribuna e a preferencia enchíanse, e en xeral tamén había moita xente. Entón o fútbol igualábanos aos monfortinos con outras cidades máis grandes. E enchíanos de orgullo, ver como eramos humildes, pero competiamos sempre naquela mítica terceira división, na que o Club Lemos era un dos seus equipos clásicos. Foron moitos e bos anos, pero o tempo pasou, e aínda que houbo bos momentos, como a promoción a Segunda B con Francis como adestrador, ou o último ascenso conseguido con Stroni. o certo é que levamos xa demasiados anos sen pisar a Terceira División. Case os vinte que cantaba Gardel. E xa empezan a pesar. E agora no novo campo da Pinguela, os afeccionados volven vibrar co Club Lemos. E eu tamén quero facelo. Espero que o domingo o resultado ante o Portonovo acompañe aos de Marquitos, e permítannos seguir soñando con recuperar o que nunca debemos perder. Sorte para onte e sorte para o partido de Portonovo. •
Cargando ...
